101. Kącik Poetycki nr 1-Krzysztof Kamil Baczyński

 

Krzysztof Kamil Baczyński

Baczyński należy do poetów, których nie trzeba chyba zbyt długo przedstawiać. Był on wybitnym pisarzem w czasie najokrutniejszego konfilktu zbrojnego w dziejach świata-podczas II Wojny Światowej. Urodził się 22 stycznia 1921 w Warszawie, w tym mieście dorastał, kształcił się, tworzył wiersze i to właśnie w Warszawie została przelana jego krew podczas Powstania Warszawskiego 4 sierpnia 1944 roku. Według niektórych statystyk czytelnicy sięgają właśnie po wiersze Baczyńskiego najczęściej i jest on najbardziej lubianym polskim poetą. 

100. "Trzy kropki"

"Trzy kropki"

Gdybym tylko dostrzegła rzeczy niewielkie,

a te duże zastąpiła tymi najdrobniejszymi,

czy bym była,

czy na pewno bym była

 z istot tych najszczęśliwsza ?

Gdybym w oczach twych niczego znanego nie znalazła,

a ich piękno bym tak jak inni do ognia wrzuciła,

czy bym wtedy, 

czy bym wtedy była

jedną normalną z najnienormalniejszych żyła ?

Gdybym życie me tak ciche, kruche

bajką słodką zastąpiła,

a te gorycze zaniechać bym była, 

to czy bym wtedy bajkę,

czy bym wtedy nieskończoność 

w egzystencję moją dobrze sprawiła ?

~Kate Moore

99. "Spotkałem kobietę"

"Spotkałem kobietę"

Spotkałem kobietę

Kobietę wspaniałą

Co skórą miała

Gładką i białą

Kto by pomyślał

Że ze wszystkich rzeczy

Ona najlepiej

Umiała grzeszyć?

Kto by pomyślał

Że ze wszystkich rzeczy

Ona najlepiej

Umiała grzeszyć?

Była cudowna

Niczym kwiat polny

Tańczyła z gracją

Jak motyl wolny

Oczy jej moją

Duszę karmiły

Słowa mój słuch

Co dzień gładziły

Oczy jej moją

Duszę karmiły

Słowa mój słuch

Co dzień gładziły

Nie mogłem uwierzyć

Że wiecznie kłamała

Nie mogłem uwierzyć

Że mnie za nic miała

Ale jej ruchy

Motyle wdzięki

Co dzień zagłuszały

Płacze i jęki

Ale jej ruchy

Motyle wdzięki

Co dzień zagłuszały

Płacze i jęki

To nie jest jej wina

Po prostu samotność

Musiała w przeszłości

Mocno jej dać w kość

A ja, całym sercem

Pomóc jej chciałem

Tylko jeden cel

Przed sobą miałem

A ja, całym sercem

Pomóc jej chciałem

Tylko jeden cel

Przed sobą miałem

W poranek ostatni

W oczy mi spojrzała

Na ustach różowych

Krzywy uśmiech miała

Szeptała modlitwy

Cicho przepraszała

Dawniej tak potężna

Nagle tylko mała

Szeptała modlitwy

Cicho przepraszała

Dawniej tak potężna

Nagle tylko mała

Słów jej nie zapomnę

Uśmiechów i szlochu

Oczu nagle żywych

W odcieniu grochu

Nie miałem jej za złe

Więc wybaczyłem

I po raz ostatni

Usta ucałowałem

Nie miałem jej za złe

Więc wybaczyłem

I po raz ostatni

Usta ucałowałem

~ Victoria Blanc

98.Dziękujemy serdecznie za 25 000 wyświetleń !

Kochani !

To właśnie dzisiaj licznik wyświetleń naszego bloga przekroczył 25 tysięcy. Ten post będzie takim podsumowaniem całej naszej dotychczasowej pracy i tych wszystkich chwil, które poświęciłyśmy na ulepszanie naszego bloga i umieszczanie tu takich wierszy, jakie właśnie Wam przypadną do gustu. 

Powstanie Bloga

"Maki zaplątane w drut kolczasty" powstał z inicjatywy Victorii Blanc 8 czerwca 2014 roku, a po kilku dniach dołączyła do tej platformy Kate Moore. Początki nie były łatwe. Najtrudniejszą rzeczą było znalezienie czasu na publikowanie wierszy, bo czasu było bardzo mało. Grafik postów również nie był specjalnie ułożony, można powiedzieć, że wszystko odbywało się pod wpływem chwili i spontanicznie. Na blogu trudno było również o jakiekolwiek komentarze, które zaczęły nieśmiało się pojawiać w lipcu tego roku.

Wiersze, wiersze i jeszcze raz wiersze

Podczas 6 miesięcy prowadzenia "Maków i poezji" na naszym blogu pojawiło się ponad 90 wierszy o różnej tematyce, prolog i pierwszy rozdział "Smuglianki", który bardzo przypadł do gustu czytelnikom oraz dwa opowiadania, które zakończyły się ogromnym sukcesem: "Skrzypek" oraz "Cud".   

 Komentarze
 Aż trudno w to uwierzyć, ale od czasu opublikowania pierwszego posta, na blogu pojawiło się ponad 200 Waszych komentarzy. W każdym z nich gorąco nas dopingujecie i jesteście zawsze z nami podczas każdego naszego wiersza, czy czegokolwiek innego.
Jak to wygląda teraz
Prowadzenie tego bloga w dniu dzisiejszym, a kilka miesięcy temu diametralnie się zmieniło. Wprowadziłyśmy przede wszystkim grafik dodawania postów na "Makach i poezji" i staramy dodawać je systematycznie, abyście ciągle mogli kosztować dobrej dawki naszej poezji.

Dziękujemy bardzo serdecznie za każde dobre słowo z Waszych ust i za to, że nasze wiersze są wciąż obecne w Waszym życiu. Te 25 tysięcy wyświetleń naprawdę wiele dla nas znaczy.
  
"KĄCIK POETYCKI" 

Tymczasem w przyszłym tygodniu w sobotę, 29 listopada 2014 roku, zapraszamy Was na pierwszy post z cyklu "Kącika Poetyckiego", w którym co dwa tygodnie w sobotę będziemy analizowały poezję tych, którzy nas inspirują. Jeśli możemy uchylić rąbka tajemnicy, to chcemy ogłosić, że w pierwszym poście z tego cyklu pojawi się Krzysztof Kamil Baczyński - wybitny poeta w czasie Powstania Warszawskiego i II Wojny Światowej. Serdecznie zapraszamy !

 Victoria Blanc oraz Kate Moore 

97. "Kąsa czas"

"Kąsa czas"

Tik i tak

Tik i tak

Zegar tyka 

Daje znak

Tyka tik

Tyka tak

Ciągle tyka

Daje znak

Mija czas

Mija czas

I ciągle coś

Dzieli nas

Biegnie czas 

Pędzi czas

Czarna pustka

Wciąga nas

Mówię tak

Mówię nie

Obojętnie

Patrzysz się

Krzyczę tak

Krzyczę nie

A ty ciągle

Dąsasz się

Ja mam dość

Czy ten czas

Cały czas

Pożera nas

Mam już dość

To ten czas

Kąsa nas

Pochłania nas

~Victoria Blanc

96. "Igiełki zwane wspomnieniami"

"Igiełki zwane wspomnieniami"

Wpatruję się w pustą przestrzeń

Co dawniej spokojnie stała

Teraz wydaje się ogromna

Dawniej była tak mała

Czegoś mi brakuje

Już od czasu dłuższego

Nie wiem, czy to człowieka,

Czy przedmiotu jednego

Tak, jakby ktoś nagle

Me oczy szeroko otworzył

Jakby klątwę niepewności

Na moje serce nałożył

Czyżbym nagle oszalała?

Czyżbym nagle żałowała?

Chcieć tego, co było,

Co mi się tylko śniło.

Lecz czy snem można nazwać

Ciepły oddech człowieka

Nieśmiałą i jasną jak niebo tęczówkę

Którą zakrywała powieka?

I każdą chwilę co była,

Co nagle jakby przepadła

Stanęła w cieniu mego żalu

Cała okropnie zbladła

Co jednak mam teraz począć?

Czy mam upaść, przepraszać ze łzami?

Czy po prostu zostać

Z wesoło-przykrymi wspomnieniami?

~Victoria Blanc

95. "Strach"

"Strach"

Mówią, że smutni są,

gdy płaczu

prawdziwego nie znają.

Krzyczą, że wolności nie ma,

 gdy ona tak nieopatrznie otwiera

swe ramiona

i zaprasza pod swój dach.

Szepczą, że kogoś kochają,

gdy serc przecież nie mają,

bo się roztrzaskały

o niedorzeczne pojęcie miłości.

Nie wiem,

czy bać się mam,

czy postępować jak te istoty,

niby rozumne,

lecz wierzyć w ich czyny 

wątpliwość mam

i strach mnie przez to niszczy okrutnie.

~Kate Moore